Lang geleden, in een land hier niet ver vandaan, leefde een prinses die zo mooi was dat mensen van heinde en verre naar haar paleis togen om zich te vergapen aan haar schoonheid. Tijdgenoten beschrijven haar wel als "een engel [...] verdomd ja [...] net een engeltje" of als "het bewijs dat God ons niet vergeten is".  Zonder nu, op deze plaats, op de waarde van dit soort claims in te willen gaan, mogen we er vanuit gaan dat het hier inderdaad een prinses van de meer bekoorlijke variant betrof. De prinses was de enige erfgenaam van haar vader koning Casimir, die zijn kleine koninkrijk al meer dan vijfentwintig jaar met harde maar rechtvaardige hand regeerde. De koning en de prinses waren geliefd bij al hun onderdanen. Bijna iedere dag werd er wel ergens in het koninkrijk een blijspel opgevoerd, een straatbanket georganiseerd of een kunstwerk onthuld ter meerdere eer en glorie van Hunne Koninklijke Hoogheden. Zodra de twee ook maar een stap buiten de paleispoorten zetten, werden ze verwelkomd door hordes dansende meisjes in de leeftijd van 15 tot en met 23 jaar, die zwierden op de muziek van de meest begaafde violisten die het land te bieden had. Als vader en dochter ieder jaar op de verjaardag van de prinses het overlijden van de koningin herdachten, die het leven had gelaten in het kraambed, dan werd het paleis overladen met tienduizenden steunbetuigingen in de vorm van zwart omrande ansichtkaarten, die de prinses overigens stuk voor stuk persoonlijk beantwoordde.

Ja, het koninkrijk van de prinses leek wel een paradijs. Maar hoor, daar klopt het onheil al op de deur met zijn eeltige vuisten. Toen de prinses haar veertiende verjaardag vierde, vond haar vader het tijd worden om een echtgenoot voor haar te vinden. Hij stelde al zijn familieleden op de hoogte, die verspreid over het continent heersten over talloze koninkrijkjes en hertogdommen en over hun hele machtsgebied plakkaten lieten ophangen, waarop viel te lezen dat de geëerde dochter van koning Casimir op zoek was naar een geschikte huwelijkskandidaat. U kunt zich de opschudding voorstellen! Hele dorpen en steden raakten hun mannen kwijt. Binnen luttele uren meldden zich de eerste gegadigden al voor de paleispoorten en in de dagen die volgden waagden honderdduizenden huwbare gelukszoekers de lange reis om te dingen naar de hand van koning Casimirs vermaarde dochter: prinsen, aristocraten en Joodse bankiers, maar ook leerlooiers en glasblazers, ruwe zeebonken en uitgerangeerde ridders en wonderdokters en degenslikkers. Ze sloegen hun kamp op in de tuinen van het paleis, waar bedienden hen rijkelijk voorzagen van soep met broodjes, en wachtten dagenlang in spanning af totdat de prinses eindelijk de poorten voor hen liet openen. In parade liepen ze dan met afgenomen hoed door het paleis, waar de prinses, gezeten op haar troon, de voorbijgangers ieder een vriendelijke glimlach toewierp. Sommige van de mannen hadden geschenken meegenomen, anderen brachten haar aubades of betoonden zich uitstekend op de hoogte van zelfs de meest obscure details van de geschiedenis van haar dynastie, dit alles door de prinses beantwoord met een dankbaar knikje of een goed bedoelde aanmoediging. Af en toe fluisterde de prinses wat in de oren van een van haar lakeien, waarop deze 'Halt!' door de paleiszaal schalde, 'In de naam van de prinses Ho Stop!' Dan werd een van de mannen uit de stoet bij de prinses ontboden, die hem vervolgens aan een uitvoerig onderzoek onderwierp. Ze beval een van haar bodes het gebit van de kandidaat te inspecteren en zijn borstomvang op te meten, vroeg hem ondertussen de oren van het lijf, maar liet hem na afloop steevast teleurgesteld weer aansluiten in de stoet. 

Zo ging dit maandenlang. Iedere dag opnieuw verdrongen hordes mannen zich voor de poorten van het paleis, maar iedere dag opnieuw moesten ze zich als de avond viel beleefd weer huiswaarts laten sturen. De procedure vergde het uiterste van de prinses. Ze oogde grauw en lusteloos, at nauwelijks meer, verwaarloosde haar Latijnse rijtjes en sprak alleen nog als iets haar niet beviel. De aanloop van gelukszoekers bleef onverminderd groot, maar geen van hen kon de prinses bekoren. Ook al hield ze dapper vol dat er onder al die mannen toch tenminste één geschikte kandidaat moest zijn, elke dag eindigde in een deceptie. 

De prinses nam een drastisch besluit: als ze er niet binnen een week in slaagde om een echtgenoot te vinden, dan zou ze zich van het leven beroven. En zo werd na opnieuw een week van teleurstellingen het Grote Plein van de hoofdstad, waar alle kroningen hadden plaatsgevonden en waar zoveel koningen bejubeld waren na weer een triomf op het slagveld, het decor van een gruwelijk schouwspel waarin de prinses de hoofdrol speelde. Voor we verder gaan, moet u weten dat de prinses zeer lang haar had, weelderig korenblond haar dat ze als een sleep achter zich aan droeg. Vlak na zonsopgang, op de dag des afscheids, liet ze haar vrolijke confidante Jacoba (een dom gansje van negentien jaar, dat een werkelijk lachwekkende obsessie had voor ridders met een talent voor het reciteren van herderspoëzie) haar koninklijke haar tot een lange vlecht binden. Daarop toog de prinses met haar voltallige hofhouding naar het Grote Plein, waar een schavot stond opgesteld. Het plein zag ondanks het vroege tijdstip en de stromende regen al zwart van de mensen. Vanuit de verste uithoeken van het koninkrijk waren ze gekomen om nog een laatste glimp van hun geliefde prinses op te vangen. Er werd niet gesproken op het plein - alleen het zachte gesnik van de toeschouwers was hoorbaar en, om acht uur, het luiden van de kerkklokken. Bij de eerste klokslag betrad de prinses het schavot. Ze droeg een jurk van witte zijde met glinsterende edelsteentjes kruislings langs de mouwen gestikt en de insignes van de koninklijke familie geborduurd rond haar middel. De beul hielp haar een trapje op, zette vervolgens, omdat de prinses vrij lang was, naast dit trapje nog een ander trapje en klom zelf tot op de hoogste trede.

Wat nu volgde deed tientallen toeschouwers in katzwijm vallen: de beul nam het gevlochten haar van de prinses, knoopte het om haar nek tot een strop en bevestigde het aan de galg. De prinses hield haar ogen gesloten en prevelde gebeden. Het tromgeroffel hief aan. Klaroenen smolten samen tot één somber akkoord. Met een lenige beenzwaai schopte de beul het trapje onder de prinses vandaan. Maar - toen niets. De prinses duikelde achterover en stootte haar hoofd op de kletsnatte planken van het schavot. De korenblonde strop was geen partij voor de zwaartekracht. 

Toch gaf de prinses niet op. Zolang ze maar geen geluk had met de mannen die haar paleis in groten getale bleven bezoeken, maakte ze iedere maandagmorgen haar gang naar het schavot. Maar iedere maandagmorgen moest de beul zijn pogingen al snel weer staken, want hoe lang en mooi het haar van de prinses ook was, je eraan ophangen was nog niet zo evident. De prinses liet de beul terechtstellen en nam een andere beul aan, maar ook hij kon het karwei niet klaren.

Het begon erop te lijken dat het maandagmorgenritueel tot in lengten van dagen zou voortduren, totdat het haar van de prinses asgrijs zou zijn en zou afbreken onder haar gewicht. Maar op een dag, meer dan een jaar sinds het ritueel begonnen was, verscheen een bovengemiddeld knappe prins van Mantuaanse bloede onaangekondigd aan het hof van koning Casimir. Hij stamde uit een voornaam geslacht, had enkele jaren tevoren nog deelgenomen aan de kruistochten en beschikte over voortreffelijke referenties, kortom: het was liefde op het - 

O nee. 

O nee.

Het is... Ik... ik schaam me zo... Heb je dit echt allemaal gelezen? Echt? Het spijt me, ik meen het, het spijt me! Een prinses die zich probeert op te hangen aan haar vlecht!? Mijn God... Het spijt me het spijt me het SPIJT me! Weet je, ik... eigenlijk... eigenlijk wilde ik het alleen maar over mijn mausoleum hebben. Ik wil mijn eigen mausoleum. Mijn prachtige, kolossale mausoleum, ruim voorbij de grenzen van de goede smaak. Ik wil een mausoleum met mijn beeltenis fier boven de metershoge ingang en dat de mensen entree moeten betalen, torenhoge entreeprijzen en dat er binnen t-shirts worden verkocht en boeken en mokken en ansichtkaarten met mijn beeltenis erop! Ik wil dat mijn mausoleum een bedevaartsoord wordt, waar alle groten der aarde, ik bedoel: Groten der Aarde naartoe stromen en dan nederig het hoofd buigen voor mijn graf. Ik wil mijn eigen mausoleum.