'Goedenavond dames en heren. Het is warm, het is donker, we zitten in de tuin van een schitterend kasteel en we drinken rode wijn. Du vin rouge. We gaan het hebben over hardrijden op de fiets. Over winnen, over verliezen, over pijn, over geluk. En dat alles in de boezem van de Tour. De Tour de France, het fenomeen dat ieder jaar gedurende drie weken dit gekke land in zijn greep heeft. Want de Tour is het leven in het klein - maar dan grootser... En mijn vraag aan mijn gast van vanavond is: mag ik dat zo zeggen?'

'Ja hoor.'

'Jazeker, zegt hij, dat mag. En hij kan het weten. Maar wat hij zich waarschijnlijk niet beseft, en de meeste kijkers wellicht ook niet, is dat ik, ooit, in een diep, ver, grijs, verleden eens tegen Eddy Merckx heb gezegd: "wielrennen is het leven". En wat zei hij toen? Wat zei "de Kannibaal"? Dat hij het met mij eens was. Want wielrennen heeft alles. En nu ben jij mijn gast en zeg ik dit tegen jou. - Dat mag toch?'

'Van mij wel.'

'En als ik nu, vanavond, in het land van Sartre en Barbara, onder de rook van dit paleiselijke prachtgebouw naar jou kijk en ik zeg het nogmaals: "de Tour is het leven in het klein, maar dan grootser" - dan weet jij wat ik bedoel.'

'Ja.'

'Want...?'

'Want Eddy Merckx vond het ook?'

'Inderdaad. En waarom? Jij weet dat als geen ander, jou gutst het Franse asfalt door de aderen, jij lag in de wieg met een binnenband om je nek, jij dronk de duurste Chateaubriand uit een bidon - mag ik dat zeggen? Ja, dat mag ik zeggen - dus jij kunt dat mooi aan de kijkers uitleggen: waarom is de Tour het leven in het klein?'

'Moet ík dat uitleggen?'

'Ja.'

'Maar jij verzint het toch?'

'Jawel, maar jij beseft je als geen ander hoe...'

'Zeg, moet je luisteren. Ik heb mijn hele leven gekoerst. Ik heb mijn botten gebroken en mijn sporen verdiend. Ik heb de Tour gereden. Daarom zit ik hier: om daar iets over te vertellen. Prima. Maar dan moet ik in de praktijk eigenlijk alleen maar jóuw geneuzel illustreren. Merk je dat? Dat heeft iets wonderlijks, nietwaar?'

'Ik ga nu iets heel geks zeggen.'

'Dat geloof ik graag.'

'Ik ga een naam noemen.'

'...'

'Als ik zeg: "Kim Kirschen" - begrijp jij dan wat ik bedoel?'

'Ik vermoed dat je "Kim Kirchen" bedoelt.'

'Precies. En wie is dat?'

'Jezus Christus, man! Dat weet je zelf toch ook wel? Als je iets wilt zeggen, dan moet je dat gewoon doen. En dan wil ik er best op reageren, maar je moet het eerst zelf zeggen. Dus vertel maar even wat Kim Kirchen ermee te maken heeft.'

'Kijk: dit is interessant. Jij begint over Kim Kirschen, en je beseft je direct...'

'Nee, nee, nee! Jíj begint over hem, hij heet Kirchen, zonder "s" dus, en "beseffen" is geen wederkerig werkwoord. Ik besef, jij beseft, wij beseffen! Ja?'

'Emotie. Woede. Is dit ook de Tour?'

'...'

'Kijk: je staat op. Ik zie dat je het meent. Dames en heren, kijkt u eens wat er nog een veerkracht in dat oude, taaie sporterslijf zit. Schitterend. Maar wacht - mijn vingertje gaat omhoog: ik ga je onderbreken. Jean Nelissen, "de Neel", die heeft mij ooit geleerd dat op zo'n moment - au! Godverdomme zeg, wat doe jij nou? Hee! Waar ga je heen?'

* Deze column verscheen eerder in Het Parool van 11 juli 2008.