Wanda loopt langs mijn voeten en maakt klagerige geluidjes.

Je hebt al eten gehad,' zeg ik. 'Mij houd je niet voor de gek.'

Ik ga op de bank zitten en zet de televisie aan. Jelle springt van de bank af en begint Wanda te besnuffelen. Ik val in een programma over Amerikaanse termietenbestrijders. Met autokrikken proberen ze een heel huis op te tillen om aangevreten hout te kunnen vervangen. De krikken zakken diep weg in het zand, en na uren werk zijn de mannen terug bij af.

Ik hoor vertrouwde stoeigeluiden van Wanda en Jelle in een hoek van de kamer, en kijk routineus opzij of niemand gewond raakt. Ik zie Wanda op haar buik op de grond liggen. Jelle is bovenop haar gaan zitten. Dat is vreemd. Hij likt Wanda achter haar oortje, en zet nu zijn tanden in haar nekvel. Ik schrik. Is dit een nieuwe wurggreep die Jelle ontwikkeld heeft? Misschien gaat hij zo wel urenlang op haar zitten als ik er niet ben. Ze is twee keer zo klein, en kan zich in deze houding misschien amper verzetten.

Ik kruip dichterbij om Jelle en Wanda beter te bekijken. Dan zie ik dat Wanda haar achterpootjes uitgestrekt heeft en met haar bekken gekanteld ligt, waardoor haar kontje vragend naar achteren steekt. Het zal toch niet?

Op internet zoek ik snel naar 'kat' en 'vruchtbaarheid'. Een kat kan al na vier of vijf maanden vruchtbaar worden, lees ik. Wanda is bijna zes maanden, dus echt vroeg is ze niet eens. Toch ben ik geschokt. Wanda is nog maar een klein meisje, een speels kindje, een baby die geknuffeld wil worden. Ze weegt misschien net vijf pond.

Dit kan toch niet waar zijn. Ik vind dit helemaal niks.

En Jelle! Waar is hij eigenlijk mee bezig? Ik ken hem al zes jaar als goedige lobbes, als een sympathieke huisgenoot die veel slaapt en gezellig onschuldige kopjes komt halen. Nooit vermoedde ik dat er zich in hem ook maar een aanzet van seks bevond. Maar nu heeft hij Wanda in zijn brute lust overmeesterd, midden in onze huiskamer.

'Verkrachting!' schiet er door me heen. Ik draai me naar ze toe. Wanda kijkt vanonder Jelle met grote ogen terug.

'De kater beklimt de poes en houdt haar vast in de nek,' lees ik. 'De echte dekking duurt maar kort en gaat met een hoop herrie gepaard. Vervolgens springt de kater aan de kant, krijgt eventueel nog een mep na en dan begint de poes hoerig over de grond te rollen.'

Ik overweeg of ik moet ingrijpen. Maar Jelle is gecastreerd. Voorlopig gebeurt er bovendien ook niet zoveel. Ze lijken niet goed te begrijpen waar ze mee bezig zijn. Hij maakt onhandige bewegingen over haar rug, die zij met zacht gejammer beantwoordt. Als ze hier ernstige behoefte aan hebben, wie ben ik dan om ze uit elkaar te halen? Ik ben toch geen preutse dominee?

Op internet zoek ik naar verhalen van lotgenoten. 'Tonja' heeft op een kattenforum foto's van haar Loes geplaatst, die door de gecastreerde huisgenoot Harry gedekt wordt. 'Dat kutje is net de bullseye van een dartbord door die houding... de slettebak,' schrijft ze er onder. Ik verkramp. Wanda hoort nu dus ook bij die slettebakken, die hoerig over de grond rollen, en waar op internet vieze plaatjes van circuleren.

Jelle is inmiddels van haar afgeklommen. Tot mijn opluchting is het van penetratie niet gekomen. Hij begint zichzelf te wassen, terwijl Wanda op een afstandje toekijkt. Tussen de benen van Jelle zie ik nu een klein roze sliertje bungelen, waar ik tot nu toe alleen witte haartjes kende.

Ik ga maar slapen, besluit ik. Hopelijk doen zij dat dan ook. Ik doe de lichten uit en ga in bed liggen. Ik ben een beetje misselijk.

Even blijft het stil in de huiskamer. Dan hoor ik Wanda weer klagerig jammeren. De nageltjes van haar achterpoten krassen over het laminaat. De gedachte om ze uit elkaar te halen schiet opnieuw door me heen, maar ik besluit dat het geen zin meer heeft. Onze platonische driehoeksverhouding is nu toch verstoord. Ik voel me eenzaam en verraden. Twee gezinsgenoten hebben elkaar in wilde drift besprongen, en dat is niet meer terug te draaien. Ik ben voortaan buitenstaander. Wanda is vruchtbaar, en ik ben met mijn brokjes niet langer het belangrijkste in haar leven.

Plotseling jammert Wanda kort en heftig. Het is volbracht, weet ik. Ik luister of ik haar hoerig over de grond kan horen rollen.

Dan voel ik iets op het bed springen. Ik hoor gespin. Wanda komt naast mijn hoofd zitten en snuffelt aan mijn neus. Ik voel een brok in mijn keel.

'Ja, meisje,' zeg ik schor. 'Wat is er nou gebeurd, hè? Wat heb je nou gedaan?'